Bazı ilişkiler hiç haketmeđiğin bir şekilde biter.
Gerçekten mutlu olmayı hak edenler hep en önce kaybeder...
Mesela sabahın köründe uyanıp elini yüzünü yıkamadan uykulu gözlerle ona 'günaydın' demek için telefonu eline alırsın. O sen uyurken senden önce mesaj atmıştır: 'BİTTİ'...
.
Ya da günlerce görüşmek için uğraşırsın, muhakkak önemli bir işi vardır. Tamam dersin beklersin. Sonra ararsın, hem de defalarca... Açmaz...
Bir şeylerin ters gittiğini hissedersin, çünkü için acımaya başlar. Bu sefer yazarsın ama cevap gelmez...
.
Sonra bir mesaj gelir, uzunca...
Çünkü yüzyüze konuşmak zor gelir haksız insana.
Sen... diye başlar. Kıskançlığından, boğmandan, sıkmadan açılır konu ve devam eder... Sen bile tanıyamazsın onun anlattığı seni...
Sonra 'sen iyi birisin, ama...' diye başlayan cümleler gelir.
Suçlanırsın!
Hem de sevdiğin için, merak ettiğin için, sahiplendiğin için....
.
Biter işte...
Söyleyecek onca şey, anlatacak onca duygu takılıp kalır kursağında. İhtiyacın vardır o an konuşmaya ama kendini öldürsen umursamaz... Ama biliyor musun hepsi zamanla geçiyor, son buluyor o günler.
Ve sonra diyorsun ki;
"Allah'ım ben bu insan için mi kendimi mahvettim?"
.
PEKİ SEN NASIL TERKEDİLDİN?
.
©nurella123
N