Bazı kitapları iki defa okudum diye
Aynı hayatı iki defa yaşamış sayılır mıyım?
İlkinde neyi gözden kaçırdım da
İkincisinde kelimeler yüzüme ayna tuttu?
Neyden alıkoymuştum gençliğimi?
Neyden mahrum etmiştim çocukluğumu?
İlkinde ne eksikti ki ikinciye tutuldum?
Bir cümlenin altına çizgi çekmekle…
Bir gerçeği kabul etmiş mi olur insan?
Yoksa altını çizdiğimiz şey…
Anlayamadığımızın izini mi taşır?
Yoksa ruhumuz da ki izler midir,
Bize o satırları mühürleten?
Ruhumuza benzeyen her şeyi,
Hemen sahiplenmez miyiz zaten?
Bir karakterin adımlarını izlerken…
İlkinde bir kayıp, bir yanılgı gibi gelir,
İkinci kez okuduğumda ise…
O yolun sonunda,
Kendi içimdeki boşluğu bulurum sanki
Düşerim o boşluğa tekrar ve tekrar.
Boşluklar dolmaya başlar, sayfalar azalmaya
Belki de boşluklar ömrümüzden parça
Dolunca varıyoruz sona
Bazı kitapları iki defa okudum diye
Bazı insanlara üçüncü bir şans verdim mesela
Ama satırların dürüstlüğü…
Hiçbir bakışa benzemiyor
Bir kitabın sonunun değiştiği nerde görülmüş?
Ama hisler ve düşünceler aynı nokta da buluşmuyor
Herkes her cümleyi kendine göre yorumlarken
Soran yok,
Yazar burda ne anlatmak istiyor?
©lancelot
L