Her şeye katlandım, her yükü omuzladım,
Gözyaşlarımı sakladım, sessizce ağladım.
Yalanlara göğüs gerdim, haksızlıklara boyun eğdim,
Ama bir "Allah belanı versin" deyişlerine asla katlanamadım.
Kalbimden kopan her kelime bir dua gibiydi,
Beddua değil, af dilemeyi yeğlerdim.
Kötülük karşısında bile sevgiyi savundum,
Nefretin pençelerinden kendimi zor kurtardım.
Belki de naiftim, belki de fazla iyimser,
Ama insanlığın özünde hala iyilik olduğunu biliyordum.
Karanlığın içinde bir ışık aradım,
Ve o ışığı kendi kalbimde buldum.
"Allah belanı versin" demek kolaydı,
Ama ben kalbimi kirletmek istemedim.
Sevgiyle savaşmayı seçtim,
Ve inandım ki bir gün her şey düzelecek.
Belki o gün gelmeyecek,
Belki bu dünya hep karanlık kalacak,
Ama ben umudumu kaybetmeyeceğim,
Ve her zaman "Allah'ım, sen affet" diyeceğim.
©hasanbey.
H