Bir ağaçtan düşen son yaprak gibiyim,
Son kez düşüşüm değil aslında,
İlk kezde, tebessümüm kayıp yıllardır yüzümde,
Bir masal veya bir öyküyle,
Anlatılacak gibi değil hayatım.
Mevsimler hep aynı benim şehrimde,
Yazları kurak ve hüzünlü,
Kışları soğuk ve kalbim buz,
Kasvet taşır geceme açık bıraktığım pencerem.
Gençliğimden çalınmış yıllarımla dertleşirim,
Gecenin bir vaktinde, düşündükçe deliririm,
Muhattap oldukça hislerimle, yarım kalmış bir heves içimde,
Özledikçe eski beni, içlenirim kendimce, kendime yenilirim.
Yalnızlık vurur beni, dur demek ne çare,
Solmuş güller gibiyim, bahar mevsiminde,
Bir umut dur der bana, o vakit gelecek bekle,
Baharı getirecek sana, o gelen kendi elleriyle.
Metin özcan
M