Çok özlersin...
Öyle çok özlersin ki gururu bir kenara bırakıp sırf onu görmek için onlarca fırsat yaratıp önüne sunarsın.
O hepsini birer birer yok edene kadar.
İçinde ki umutla hep onu beklersin...
Hasret kaldığın gözlerinde kaybolup, kokusunda kendini bulacağın günü!
Ama ne o gün gelir nede o!
Kendini avutmaya çalışırsın, tekrar fırsatlar yaratmaya çalışırsın, içindeki umutları bir kere bile of demeden yeşertirsin.
Ama tekrar, tekrar ve tekrar hepsinin yıkılışını izlersin.
Göz yaşlarında gizlersin acını, öfkeni.. kendine olan öfkeni..!
Olmayışlara isyan edersin, kaçmak isterken daha çok bağlanırsın bir veda edecek cesareti dahi bulamazsın kendinde!
Bekleyişlere bırakırsın kendini...
Gelmeyeceğini bilirsin ama beklersin, gözlerinde kaybolamayacağını bilirsin ama beklersin, kokusunda kendini bulamayacağını bilirsin ama beklersin...
Beklersin işte.. olmayacağını bile bile inatla beklersin, onsuz geçen her güne isyan ede ede beklersin, içinden bir kaç küfür edersin kaderine ama beklersin.
Beklemek de her yüreğin harcı değil hele de gelmeyeceğini bildiği halde bekliyorsa hiç değildir...
Gönüle düştüyse bir kere sevda ateşi ve bütün varlığıyla sarıp küle çevirdiyse!
Beklemek nedir ki..?
N