Göklerin dengesi bozuldu, ahengi kayboldu,
Beşerî insan göklerde değil, yeryüzünde yaşadı.
Düzen bozuldu, cihan ahengi yara aldı,
Doğrular yalanlarla örtüldü, insanlık aldandı.
Bazıları aklını yitirdi, şaşkınlık sardı benliği,
Basiret sahibi azınlık umutla bekledi sevinci.
İnsanlık için bir huzur, bir mutluluk umuduyla,
Yol gözledi her gün, her gece, bitmek bilmeyen bekleyişle.
Mutluluk mujdecisi gelmese bile, umut hep yeşerdi,
Umutla yaşamak da güzeldi, insan için her şeye değerdi.
Her gün yeni bir güneş doğsa da, geçmişin özlemi çekilirdi,
Batmakta olan güneşe bakıp, biten ömür için hüzünlenilirdi.
İnsan denilince utanç kaplardı kalbi,
Kamil bir insandan beklenirdi kurtarıcı sözleri.
Helal lokma ekmek kalmamıştı sofralarda,
Haramlarla besleniyordu bu zavallı canlar.
Adil bir düzen, medeni bir dünya yoktu ortada,
Medeniyetsiz bir medeniyet bekleyişi sarmıştı her yanları.
Kimisi terk edip gideni beklerdi,
Kimisi kurduğu hayallerin gerçekleşmesini,
Kimisi mal varlığıyla cennet kurmaya çalışırdı,
Kimisi de mazlumların ahını beklerdi endişeyle.
Bekleyiş bitmezdi, umut da bitmezdi,
İnsanlık için daha güzel bir gelecek umudu hep yaşardı.
Belki bir gün değişirdi her şey,
Belki bir gün gelirdi beklenen medeniyet,
Belki bir gün...
©hasanbey.
H