Kaç kervan dizildi yollara ardı ardına,
Bu kervandasın deyip kaç sabahı akşam eyledim,
Bilinmez bir seni bekleyen bendeki bu gönüldü,
Yol gözlemeyen bilmez, özlemle geçen gecelerimi.
Özleminle yandı yüreğim,
Kaç damla gözyaşı süzüldü gözlerimden,
Gönül yolcusunu beklemekten ötürü kimse bilmez,
Her damla birer ömür incisi, aşkın izinde süzülen.
Kaç çocuk kavuştu anne şefkatine,
Sevinci emsalsiz, anlatmakla yetmez,
Bu sevinci paylaşılmaz, sevince çocuklar,
Çocuktaki sevinci kimse bilmez, içten gelen mutluluğu.
Kaç seven kavuştu sevdiğinin sevdasına,
Mutluluğu dillere destan, sevinci tarifsiz,
Bu kara kışın ayazında lapa lapa kar yağar gönül dağıma,
Bu gönül zirvede kalır dağlara nispet, kimse bilmez.
Ancak Arif bilir aşkın nelere kadir olduğunu,
Gönül yolcusunun nice halini,
Karlı dağların karını eritir, hasretle
Kalpten yanan aşk ateşini, âşık bilir de, âşık olmayan bilmez.
Her seven sevdiğine yazar arzu halini,
Benim beklediğim gönül yolcum uzaklarda kaldı,
Halim nice oldu yaman, sevenler mutluluğa nail oldu,
Bir benim beklediğim mutluluk karlı rüzgârda savrulmuş, kimse bilmez.
©hasanbey.
H