Bir gece daha, adını anmadan geçmiyor,
Gözlerim, unutmayı bilmeyen bir çocuk gibi,
Ellerim bomboş, dokunamadığım hayaline uzanıyor,
Sen yoksun ama acın hâlâ burda,
Yüreğime kazınmış bir yara gibi…
Sana söyleyemediklerim var hâlâ,
Biriktirdiğim cümleler, içimde çürüyen dualar,
Gelmeyeceğini bile bile beklediğim yollar,
Her adımda biraz daha sensizleşen ben,
Ve her gece gözyaşlarıma sığdırdığım vedalar…
Belki de hiç sevilmedim, belki hiç var olmadım,
Bir anlık düş, unutulmuş bir rüya gibi,
Ama yine de her sabah adını fısıldıyorum rüzgâra,
Belki bir gün duyarsın, belki bir gün…
Gerçekten sevildiğini anlarsın…
©draven
H