Ey dağları titreten, denizleri hırçınlaştıran
Bir rüzgâr okşayışıyla taşları nakışlayan
Ey doğumla ölen, ölümle doğan insan
İnanç değil mi seni ayakta tutan
Uyanın erken öten bir horoz var
Yoksa katli vacip midir tüccarlar
Topraksız taşlarda çiçek açar
Ya sabır bir gün gelecek bahar
Uyanın güneşe belki son bakışınız
Kökleriniz değecek ilk kez toprağa
Zaman ne çabuk geçmiş şaşkınız
Dualarla yükseliriz belki o zaman arşa
Mezarlıklar kadar derin sana özlemim
Sen gelirsen canlanır ölü hücrelerim
Sev ağaçları, köklerinden semaya yükselir ellerim
Belki bir gün beni arar gözlerin.
M