Sonbaharın esintisi mi desem yoksa mutsuzluğu anlatan bir eseri mi,
Boşver...Anlatsam zaten öylesine dinlersin sen beni,
Umutsuzluğun içinde buldum ben hep kendimi,
Tek dostum bir fincan kahve ve gecenin sessizliğiydi,
Yüzümdeki tebessüm taa önceden hüzne bırakmıştı yerini,
Gözümden süzülen iki damla gözyaşı ise gönlümdeki enkaz yerinin kısa bir özetiydi,
Hayatımın o solan sayfalarını kaleme alsam kitap olurdu belki de ama ne gereği var ki,
Kimisi sıkılır,kimisi de okumadan geçip gider zaten kim bilebilir ki,
Ancak o anı yaşayan anlayabilirdi.
Ama ben yazmak istemedim kalbimde nağmelenen sözleri,
Şairlik bana göre değildi.
Fotoğraf albümümde çekmecemdeydi,
O eski çocukluk günlerime baktığım an bir burukluk kaplıyordu sanki içimi,
Aynada ise görmekteyim hep yaşama sevincini yitirmiş birisini,
Haykırsam duyuramazdım belki sesimi,
Bakışlarımda ki bu hüznü ise kimse farkedemezdi ki.
Belki birgün biter bunların hepsi,
Ya da ne bileyim çaresizliğin içinde bulurum belki de kendimi.
©by_solist
B