Belki de insanları kırmaktan korktuğum için kaybediyorum . Haddinden fazla ilgi gösterdiğim , merak ettiğim için . Kazanamadığım birşeyi kaybetmekten korkuyorum artık nasıl birşeyse . Sanki seni yanlışlıkla kıracağım ve kaybedeceğim gibi oluyor . Sen benim değilsin ki ama ne hikmetse ben bundan korkuyorum . Yorgun düşüyorum , acılarım hissizleşiyor . Kalbimde beslediğim , büyüttüğüm yanlızlıklar var beni günden güne yok eden .
Her gün diyorum ne zaman mutlu olacağım ne zaman düzelecek ne zaman öleceğim . Bilmiyorum bence hiçbir şey düzelmeyecek ve ölemeyeceğimde . Tek bir çözüm yolu kalıyor intihar. Sana bir adım atıyorum boşluğa düşüyorum her adımda . Peki ya ölüme bir adım atsam intihar sayılır mı ? Kafamın içinde bir savaş var . Ben ise yenilen tarafta yer alıyorum . Bir sessizlik oluşuyor sonra tek duyduğum sessizlik . İnsanların yarısından çoğu bunu duyamaz , nasıl olduğunu anlayamaz . Yıkık dökük hayaller ile kurduğum bir gezegenin içindeyim . Orada kimseye ihtiyacım yok , korkularım yok , acılarım yok ,dertlerim yok bir de bende yokum . İnsanlardan kaçmaya çalışıyorum her seferinde . Canımı yakmak için buradalar sanki . Ben ateşim bilmiyorlar ki benzin döktüklerinde daha da alevleneceğim ve zarar vereceğim .
©barisygiz
B