Belki de bölünmeliyim bir kaç parçaya,
ayaklarımda biriken yağmur
umut yeşersin ucundan ayakkabılarımın.
bu gün olmazsa bile hissederek ölmeliyim yasadığımı.
çıplak ayaklarımla yokuşlu yolun
en tepesinde,
ayaklarımdan süzülüp giden yağmur seli ile
süzülmeliyim aşağılara.
çünkü isteksiz bölündüm duygularımın tam ortasından.
hangi bulutlu ömre güneş olmak istesem,
biraz yağmur yemek istiyorlardı.
hangi çöle yağmur olsam
rüzgârın aziziligiyle başka yerlere sürükleniyorum.
toz bulutları katar katar ilistiriliyor parçalarıma.
belki de iki delik açıp paçalarıma,
sulamalıyım yerleri.
yeşermeliyim kendi etimden.
Çünkü ne zaman bir can bulsam
ölümü daha çok hissediyorum.
©sefasefa
S