bir mavi elbise gibiydi iğrençlik
iri bir burundan da küçüktü yüreği
bir kazmayla bir de küreği
karanlık bir çukur kazandı iğrençlik
yatmaları bir büzülme ki büzülme
ki karanlık öyledir, ufak olur büzülünce
gülmeleri koftiden, üzülmeleri de
hakkettiğin tek yer zifiridir, iğrençlik
elbisesi kendinden mi güzeldi
güldü müydü belli mi değildi
bir dikeldi diplerde bir eğildi
en kötü hallere gitmelisin iğrençlik
yıldızlar döne döne novaya
dönüşür durur zamanla
insan elbet dönüşür insana
değişmeyen bir tek sensin iğrençlik
©ganitaş
G