ben acılardan doğan çocuğum
ne yüzüm güldü nede hayatım
hayat karanlık bir zindan bana
her yanımda soğuk duvarlar var
herkez gitti bu gün daha bitti ah
yapyanlız ve ben çaresiz çocuğum
hayallerim vardı herkez gibi
bir umut günlüğü tutardım
umutlar içinde bir yaşama
imkanı sunuyor acı ve tatlı
kopardı zamansız artık ne
zaman karanlığa ışık olurdu
uykular bölünüyor gözlerim de
yarınlara hasret kaldım dağlar
engel bana gitmeme ölüm gibi
hayatta saf oldum ben aldandım
uyku haram dünyam zindan yıllar tebessüm etmez yardan dövdüler
sövdüler yine yıkılmam yalnız!
aklıma gelince ah Kalbim üşüyorum ki
saz aldım tellerine şakadım
yeri geldi sessiz hep ağladım
özlemek acı çekmek ölüm gibi
hayatta saf oldum ben kandım
güler mi yoksa birgün bize
Hayat denilen her acı kalbe
dokunur zaman durur oysa
gün olur döndü herşey elde
ağlama bugünlerde geçer
ne eylesin ki benim ömrüm
ne eylesin ki anam babam
Öksüz Çınar gibi devrildim
ama yine de yıkılmam asla
bırakmayacağım hayalleri
yaşama sevincim onlar
için de sadece bir kez daha
iyi olur mu hayat bilmiyorum
ben acılardan doğan bir çocuğum
var mı diye bir şey yok ki
yarınları ma hayal kırıklığı
ve ben hayata dönük bir
şekilde yeniden değil mi
ölmekte ve yaşamakta
savaşmak ve direnmek
koparılan ayaklar altında
ezildim dalında bir güldüm
ölüm baş ucuna soğuk esen
rüzgar ve bu yüzden hayata
veda eder can aldı vakit geldi
bana da gitmek kaldı ben ise
ben acılardan doğan bir çocuğum
((ŞAİR: CİHAN ŞENTÜRK))
C