Benim hayâllerim renklidir,
Hâla pembe bulutlarımdan sarı yağmurlar yağar dünyama.
Kırmızı ağaçlarımdan birinde gökyüzüne uzanan renkli bir yolum var benim.
On sekizime bir hûrinin busesiyle girdim.
Yirmi yaşında bir çocuğum ben.
Bir yıldızın şahdamarından akan kırmızı bir şarap içerim ayın üzerinde.
İnsanlar beni görmez bense onları seyrederim her gece.
Bazen zaman geriye doğru akar ve bir gülistanın bülbülü olurum,
Divan şairlerine ilham.
Ünlü şairlerle toplanmışız rüyamda.
Padişaha şiirimi sunuyorum.
Padişah tam beni övecekken o hain zaman su gibi akıyor.
Ve ben Avrupa'dayım.
Beyaz elbiseli bir kızla dans ediyor,
Poker oynuyorum.
Sabah yarı baygın bir dergiye gidip seni yazıyorum.
Sergi sergi geziyor sanatı resmen çiziyorum.
Gece o beyaz elbiseli kızın masumiyetine iltica edip,
Onun saçlarının kokusuyla sarhoş oluyorum.
Birden o kız ebesin diyip koşmaya başlıyor.
Bense bir yaylada ceylan avlıyorum.
Bir kuzuyu sevip bebeq gel buraya demeni bekliyorum.
Biliyor musun ben hâla günlük tutuyorum.
Yıldız kayıncada dilek.
Mesela dün gece kutup yıldızı kaydı, tekrar gelsin diye dilek tuttum geri geldi.
Akşam yemeğinde Mars'ın bir dilimini yedim herkes uyurken.
Ben beni bu kadar tanıyorum ve sende beni benim sana anlattığım kadar tanıyorsun.
Bu şiiri salasta değil, bir kalbe hapsolmuş kayıp şair yazdı,
Bunu sende biliyorsun.
(*Kayıp şair: Salasta'nın kötülüğüyle karanlıklara hapsolmuş,o karanlıklarda da kaybolmuş bir çocuk şair)
©salasta
S