Ruhum çaresiz, gönlüm tertemiz, şiirim de isyanım ve var bir bayrak hep temiz.
Biz bu dünyanın, en yalnızları ve bir hiç uğruna terkedilenleriz.
Gönül gözüyle izlediğim onca şey için çok yara aldım.
Sarı selam güneşim de söndü ve yine yalnız kaldım.
Burası bir misal ülkesi, yaşamak olanaklara bağlı.
Açığa çıkaramadığım sırlar var, benden bile saklı.
Yıllarca filizlenmek isteyen kendimi aynada izledim.
Çok iyilik yaptım ama alkışlanmadı, bende sonra gizledim.
Sonra sordular neden bu kadar değiştin?
Hatırla sen bana hiç kimse bunlara değmez demiştin.
Şimdi tüm engelleri yakıp yıkma vakti, ama oldukça yorgunum.
Karanlık sokaklar da meskenim var, açığa çıkamam çünkü sorgunum.
Her zaman barış eli uzattım, savaş seli aldı ve götürdü.
Bir umut hayallerim vardı ama onlar da bir çırpıda söndürüldü.
Ne yapsam diye düşünüp dururken,
Ve artık gözyaşlarım bile kururken.
Sonrasın da umutlarım bile yok olurken
Ben bu hayata gülemem,
Ve insanların yüzüne artık tebessüm veremem
©ggurkann
G