Küçük bir neşeydim ben, öyle safderun,
Namütenahi pespembe düşlerde ıslanırdım.
Bir tebessümümle rengi açılırdı suyun,
Ben çocuktum, neşeyle büyür, neşeyle barınırdım.
Layetezelzel tahayyüllerle dimdik ayakta,
İçi vuzuhla kaplanmış bir umuttum.
Yaşama perestişle bağlanmış durumda,
Ben çocuktum, hazan nedir, unuturdum.
Bilmezdim ölüme temayül etmek nedir,
Şimdi kelepçe vurulmuş en munis düşüncelerime.
Ve söndürmüşler atimi, içim tamamen bedbindir,
Ben çocuktum, mutluluk konmaz oldu yüzüme.
Oysa ne güzeldi peşinden koşmak rüyaların,
Payidar değildi, meğer bitecekti neşe.
Şimdi şair olmaktır yegâne istidatım,
Ben çocuktum, umutsuzca meylederim yeise.
U.printer
.
.
.
-Ruken
U