Bir ben gördüm
Gecenin gizeminde!
Puslu yorgun gecede
Bedenini soğuk benizli duvara yaslayan
Sıcaklığı ile gönlümde
Güneş gibi doğan...
Benden içeri hüzünler
Üşüyen bedene
Can olmak için mi,
Sessiz çığlığa yoldaş oluyordu?
Yoksa;
Ümitler tersinir olup
Babedime doğru krap gibi inip
Derdest oluyordu!
Bilemedim...
Her ikiside;
Gecenin deminde,
Nidasız feryat olur.
Yürek burkumumda ki,
Ben olmayan duvarda!
Yumruğumu kaldırıp vuracakken duvara,
Uyanıyorum...
Ayaklarım çıplak,
Bedenim buz tutmuş,
Karşı pencerede umutlar,
Gözlerimde yaş,
Hep uyandığım aynı yerde!
Mahir Gündoğdu
K