Ben daha çocukken yıkıldı evim,başıma.
Enkaz altında kalan bedenim değildi, hayallerimdi.
Sarsıntı büyüktü ama içimde ki deprem daha şiddetliydi.
Ne umut ne de yaşamak için bir sebep kaldı geriye.
Ben daha çocukken tüm sevincim,sular altında yok oldu.
Ben değil, ruhum boğuldu.
Hislerimi,benliğimi selin altında kaybettim ben.
Tüm gözyaşlarım,kalbimi sele boğan suya karışmıştı,artık ağlasam ne fark eder.
©ruhumsiir
B