Geçmişin kanatlarına takılıp kalmışım yine
Her şey dün gibi aklımın bir köşesinde
Hiç bir şeyi unutamam ölsemde
Anı yaşamayı bir türlü öğrenemesem de
Şöyle bir bakınca
Ben en çok kendimi kaybetmişim,
Ne kadar inkar etsemde.
Bana sormadan ellerimden kayıp gitmiş yıllarım
Uçup gitmiş, hiçbir zaman gerçekleşmeyen hayallerim
Tükenmeye yüz tutmuş umutlarım,
Gençliğim
Ve bitmeyen çılgınlıklarım
Kayıp gitmiş ellerimden zamansız veda eden en büyük aşklarım.
Şimdi ise sadece her şeyini kaybetmiş, sefil bir ihtiyarım.
Geçip giden onca yıllarıma mı yanayım
Gözümde tüten,
Bir varmış bir yokmuş misali kaybolan anılarıma mı,
Ben neye yanayım
Dünyayı sevmek için hangi yalanıma kanayım.
Bu yaşlı ben, neyle avunayım
Neye inanayım, neyi gerçek sanayım
Yoksa her şeyi geride bırakan, gamsız
Yaşayan bir ölü mü olayım.
Şöyle bir bakınca
Ben en çok kendimi kaybetmişim sanırım.
Seren ceylan
©edanaaz
E