Köz gibi yakıp, buz gibi soğutmak da neyin nesi?
Öyle ki yakabilirim dünyaları,
Öyle ki buz tutar güneş gören denizler.
Nedendi bir esintiyken deli bir fırtınaya çevirmen beni?
Esebilirim arsızca, yıkabilirim kainatı, evreni...
Küçük bir cereyanken bu sevda,
Nasıl oldu da yıldırımlar çaktırdın bana?
Gece boyu gürleyip, karanlık havalarda,
Düşebilirim yeryüzüne, dehşet saçabilirim bir nevi.
Oysa ben yavaş yavaş akan bir ırmaktım.
Sen çevirdin beni çağlayana!
Senin yüzünden alıp götürdüm önüme gelen her şeyi,
Yıktım dağı taşı, suya boğdum her yeri.
Sakin bir akşam güneşiyken, çöl sıcaklığıyla kavurdum,
Derli düzenliyken, senin yüzünden dağıldım,
Senin yüzünden küstüm kendime, insanlığa.
Her şey senin yüzünden. Yalnız...
Benim yüzümden bu hale geldin, ben inandım sana.
©frkndq
F