Evvelden yazılmamış bir mektup
Beklediğim postacı yolunda
Yollara serdim gözlerimi
Umutlar büyüttüm kapı önlerinde
Kahrolası postacılar
Mektubumu düşürmüşler.
Beklediğim çocukluğumdu
Hiç gelmeyecek olan.
Özlediğim yazılmamış bir mektup...
Rahme düştüğümden beri bekliyorum..
Ah postacı beni ne çabuk büyüttün.
Belki hiç yazılmamış bir cümleyim.
Belki susturulmuş bir türkü.
Hiç başı okşanmamış bir kediyim
Nazı hiç sevilmemiş bir çocuk.
Düşünce yaralarım hiç öpülmedi benim.
Kalu beladan beri seni sevdim.
Bana sormadılar .
Sev dediler.
Ben kedi yavrusu değildim .
Hiç büyümüyor benim içim.
Ben kimim?
Soğuk olduğumu bana postacı söyledi
Öyleyse kardım ben.
Bembeyaz..
Tertemiz.
İsıtsa erirdim elbet.
Sarılsa çocukluğum gelirdi.
Dokunsa ben de çocuk olabilirdim.
Bana kötüsün derdi.
Öyleyse cadıydım ben.
Ben kimim ?
Kendimi aramaya düştüm yollara
Kâh yanlış yollarda yürüdüm kah düştüm.
Sonra beni çağıran eller gördüm .
Koştum, sevkatliydi kolları.
Eridim...
Meğer beni ısıtmayı unutmuşlardı.
Çocukluğum geldi sonra..
Ben çocuk oldum .
Meğer benim içim iyilik doluydu.
Onlar aynaya bakmışlar.
Sonra içimde bir boşluk buldum .
Ne koyduysam dolmadı.
Yanlış parçayı takmaya çalışmak gibiydi yapboza.
Geç kalınmıştı
Ben büyümüştüm,
Çocukluğum artık küçük bir parçaydı.
Eksiktim.
Yaralıydım.
Yaralarımı sarmaya çalışmadım .
Yaralarımı kendim öptüm.
Yol arkadaşıma sarıldım.
Yol arkadaşımla yol aldım.
Yürüdüm , yolum karanlıktı
Koştum , dizlerim dermansızdı.
Düşsem de kötüymüşüm.
Aynaları kırılmıştı.
Düşünce çocukların yaraları öpülürdü.
Benim yaralarımı yok saydılar.
Çünkü ben büyümüşüm.
Bugün 30. yaşıma veda etmişim
Yaralı da değilmişim
Kötüymüşüm.
Yol arkadaşıma koştum
'İyi kimdir?' diye sordum.
Dünyadaki iyilerin çocuklar olduğunu söyledi.
Ben çocuk muydum, kötü müydüm?
Var olmadan ölmüş müydüm ?
Büyümüş müydüm ?
Hiç miydim ?
Suç muydum ?
Yola düştüm.
Cevapları postacının kalbindeydi.
Bense oraya hiç giremedim.
©aysenn
A