Bir çocuğun kahkahası yankılandı sokakta,
Soğuğun zapt edilemez sessizliğini kıran.
Durduğum yerden izliyordum,
Soğuğun içindeki en sıcak umutları.
Kış ile benziyorduk;
O da yalnız,
Ben de.
Rüşvet vermezse küçük insanlara,
Kimse bakmıyordu yüzüne.
Karı hediye ediyordu her zaman,
Yalnız kalmasın diye.
Yürüdüm en derin sessizlikte.
Bir ben,
Bir kış,
Bir de yalnızlık.
Sahip olduğum tek varlıklardı,
Sahip olmak istemesem de.
"Özledim." diyordu rüzgar ıslığıyla.
Tanıdı beni küçük kardelen.
O da mahkum olmuştu yalnızlığa.
Boynunu bükmüştü hayatın acımasızlığına.
Hissetmiştim soğuğu sonuna kadar.
O da beni hissediyordu rüzgâr rüzgâr.
Sanki ben içindi bu beyazlar .
Hakimiyet kurmuştu en sefil varlığa.
Bir zamanlar ben de onun gibiydim.
Kahkahasıyla kartopu fırlatan çocuk gibi.
Sıcak, umutlu, ailem, sevdiklerim yanımda.
Bir anda kayıvermişti elimden yaşam,
Bir daha gelmemek üzere.
©ddlbuse
D