Seher yelinin estiği bir anda,
Toprağa düşen yağmurun ilk damlasında,
Sırtıma yediğim darbelerin acısıyla,
Düştüğüm o umut çukurunda,
Bıraktım debelenmeyi kendi rızamla.
Takatim kalmadı ya,
Kendimi yalandan inandırmaya.
Sabrım kalmadı ya,
İnsanların yanlışlarını görmezden gelmeye.
Ellerini vermişlerdi oysa konuk olurken yüreğime.
Ruhuma ortak etmiştim günahkar ruhlarını solumama rağmen.
İnsan bu ya masumu yoktur halen.
Bilemedim ya ben.
İlk yanlışımda,
İlk günahımla,
Silindi sevaplarım amel defterimden.
Tuttuğum eller yerini kirli bakışlara,
Ruhuma kattığım o bedenler yerini saf masumluğa bıraktı.
Oysa herkes sınanır kendi günahlarıyla.
Dedik ya,
Yoktur masum insan bu dünyada.
Tek suçlu ben miyim?
Bu kadar insan arasında,
Bu kadar melek diyarında,
Yalnızca ben, ben Lilit miyim?
©cemma_nova
C