Sen bir gemisin içimde
Bir türlü limana yanaşmayan
Ama her yolculukta
Duygularımı içinde bulunuran
Her bana sarıldığında
Uzun yolculuklara çıkan
Hayata döndüğünde
Salıncakta çocuk gibi sallanan
Sen bembeyaz bir karsın
Evimin penceresine konan
Bir güvercini yuvasına sokup
Yavrularına bağlatan
Hem benimsin
Hem de toprağın
Ölümle ben arasına
Bir adım bile atamayan
Sen çığlık atan bir annesin
Korkularını dışarıya vuran
Üşüdüğünde mumları yakıp
Çocuklarına sımsıkı sarılan
Sen benim kitabımsın
Her dilde basılan
Altındaki düşünceleri
Benim kalbime sığdıran
Sen benim sokağımsın
Zamanla binalar yapan
O güzel yeşilliklerin yerine
Dünyaya solmuş çiçekler atan
Şimdi bak arkana
Bende senim aslında
Ellerimde çiçeklerle geldim kapına
Dönmeden şehrime gir kollarıma
©anonimöü
A