Önceleri daha güzel şiirler yazardım, sevgiden, cesaretten, karanlığın sonundaki ışıktan bahsederdim, kısacası umuttan söz ederdim. Sanırdım ki haklılar, doğruyu kazıyorlar kafama bütün o yakışıklı şairler, sanırdım ki birgün ilahi bir öpücük konacak alnıma ve sıyrılacağım faniliğimdem.
Bilge bir adam bir gece zihnimdeki sesler beni yavaş yavaş kemirirken şöyle haykırdı: Umut kötülüklerin en kötüsüdür! Kulağımdan girmedi bu söz, kafatasımı deldi ve beynimin içine yerleşti, sonra braktım kendimi acıya ve umutsuzluğa, braktım ki alsın içimde yeşeren bütün filizleri, alsın benden bütün o ışık arzusunu, alsın ki ben ve gece olalım ben ve gece kalalım ben ve gece....
©firaz
F