Yıllara diz çöktü benim gençliğim,
O kadar uzakki şimdi bana, kurduğum hayallerim,
Yalan gibi sanki yaşadıklarım doğruluğundan hâla emin değilim,
Bakıyorumda artık, bende bana yer kalmadı.
Çok geç kalsamda, toplamalıyım valizimi,
Korkmamalıyım gitmekten, beklememeliyim bir kal izni,
Zaten, sevdiklerim bu hayatta hep üzdü beni,
Mutluluğu beklerken, bende bana yer kalmadı.
Kalemim usandı, dertlerimi yazmamdan,
Ben usandım, yıllardır bu yalnızlıktan,
Tükendim sabrım kalmadı bu yarım kalmışlıktan,
Ne yapsam bilmiyorum, bende bana yer kalmadı.
Çaresiz geçirdiğim bunca gün bunca gece,
Hayatım, bir bilinmez gidiyor bir meçhule,
Kim yalnızlığı severki, acısını bile bile,
Çaresiz yaşıyorum, bende bana yer kalmadı.
Metin özcan
M