Kara kış ve yapayalnız üşüyorum
ellerim cebimde kendimi arıyorum
gökten kayan bir yıldız gözlerimde
perdeler örtülü geceye sarılıyorum
geçmişimde hatalar yapmışım'dır
işte ben bu yüzden ah yalnızım'dır
gecem yoldaşım oldu seneler hain
tuzak kurdu ömrüm kara yazı'dır
gençliğimi verdim o nazlı yıllara
yüzümü çevirdim ben bu acılara
yaşamak istedim ama bir şarkı
fısıldar kader mahkumu ağlara
nerede kaldı şimdi kimse yoktu
dışarda rüzgâr heryer buz tuttu
içim üşüyordu yine dalıp gittiğim
ah bu senede geldi herkes unuttu
beni yapayalnız tek başıma burda
yaşayıp gidiyorum ben hep zorda
kaldım tüm bu yaşanan rüya gibi
uyanıp kalksam yeniden sonunda
ama ne rüya ne masal gerçek olur
kaderin cilvesi yaşam öyküsü o dur
bitmez bu hasretim yıllar sürse bile
şimdi ömrümse karanlığa bir yoldur
aydınlanmaz bundan sonra bilirim
bende herkes gibi yaşayan biriyim
ne kadar çok yorgun olsam ah bile
bir umut içinde gidenleri beklerim
C