Seni yine çok özledim,
Nasıl söylenir bilmiyorum ki
Özlemin bir dili mi var sahi,
Cayır cayır yanarken için,
O alevler kavuşunca söner mi peki,
Hıçkırıklar boğazına takılırken,
Nefes alıp vermek zorlaşırken,
Geceler sabaha bir türlü varmazken,
Kendi dünyanda güneşe hasret kalmışken,
Suya muhtaç olup ta sulanmayan bir gül gibi yavaş yavaş solarken,
Kalbinin atışları yavaşlarken...
Ve sen kendi mesekeninde yalnızlıkla arkadaş iken...
Özlemin dili olur mu hiç.
Özlemin adı olur mu...
Özlemek;
Yokluğa alışmak,
Sessizlikte boğulmak...
Onsuz yaşamak...
Özlemek;
Yanmak...
Kalbinde bir özlenen varsa;
Kor ateşlerde yalın ayak ile yürürsün
Kalabalıklardan uzak olup, yalnızlığa gömülürsün...
Geceleri yorganına bürünürsün,
Her daim kavuşmayı düşünürsün...
Mutlu olsanda sen; aklın ona giderse üzülürsün.
Ah Özlemek...
Mevsim yaz iken kışı yaşatır,
İnsan eli boş bi çare kalır,
Özlemek;
Gözleri yaşartır...
Özlemek...
Sadakati yansıtır...
Evet bende özlüyorum seni,
Bende düşlüyorum gözlerini
Çalmak istiyorum kalbini...
Özlüyorum sevgilim,
Bende özlüyorum seni...
Seni özlemek bana ağır geliyor bazen,
Sonra kavuşmayı hayal ediyorum birden,
Doya doya öpmek istiyorum gözlerinden...
Sımsıkı sarılmak istiyorum yürekten,
Ellerimi ellerine hapis etmek istiyorum
Sana bağlıyım yârim sana bağlıyım kalpten...
©gizliağıt
G