Tenimde dolaşır yorgunluğun elleri.
Güçten düştüm, kırıldı belimden kemikler.
Soluklanmak nasip olmadı henüz, dizlerinde.
Benden al beni, taştı kendime sabrım...
Göğü serdi gözlerime, taşından ayıklandı her şey.
Sonuncu çöküşüm, bu sefer ki sensiz.
Sonra yorgun saatlere denk geldi yüreğim.
Külüne döndü, sana büründü yüreğim.
Benden al beni, kalmadı kendime sabrım...
Tenimde dolaşır yorgunluğun elleri.
Bitkin kaldım kuş kanadının üstünde.
Sıyrık perdelerde kaldı kanlı geçmişim.
Sonuncu uyku, işimiz rüyalarda bu vakitten sonra.
Beni uykuya bırak. Vermedi seni hayatım.
©perestaran
P