İçimden akıp giden birşeyler var
öylesine hüzün dolu anlatamam
kendimi kaybettim en tenhalar da
yalnızım şu gözyaşların da boğ beni
gönül dağı uzak sisten seçilmiyor
başımda hasretin rüzgârı esiyor
sevdanın bağrına ateş değiyor
küllerin şu yangının da boğ beni
yitirdiğim sevincimi mutluluğumu
hazırladım kendi kendime sonumu
çıkmaza döndürdüm sana yolumu
pişmanlığın şu acısından boğ beni
hatalarla yıllarca boğuştuğum
artık herşeye rağmen sustuğum
zaman olup su gibi durulduğum
özlemin içinden anılarla boğ beni
gönül açan baharda kırgın gül
sevmesini bilmez sonunda yitti
kanar her yanım çaresiz ellerde
çırpınan yaralı haykırış tır zaman
ne birgün sabah artık yarınlara
doğmadan batar güneşler daha
ışıksız kaldım sonsuz karanlıkta
izlerinin şu yalnızlığın da boğ beni
Biliyorum ne kadar seni üzdüm
seni ne kadar kalpten kırdığı mı
duyguların la oyuncak gibi gelip
oynadığı mı hislerini önem veren
bir aşikâr olmadım biliyorum işte
bu yüzden kendimden utanıyorum
geçen günler yine düştün aklıma
eski mazide yaşananlar sevgilim
biz neler yaşadık seninle lâkin biz
yani benim yüzüm den düştük ayrı
iki damla yaş akar durur gece boyu
uyku vurmuş yüze gözlerim yorgun
arar seni isterim gel hadi yanıma
hasretim kim bilir ki üşür ellerim
sen olmazsan yaşamak sensiz
neye yarar ben sana vurgun yâr
öylesine muhtaç saran ım yok
beni affet desem döner misin?
©aşıkcihan
C