Dizleri kanayan çocukluğum,
Ruhu karanlık koridorlarda esir bırakılan.
Geleceğine soğuk puslu bir ışıktan başka birşey tutulmayan dilsiz çocukluğum.
Hayatı hıçkırık sesleriyle renk bulmuş.
Boğazımda hiç çözülmeyen, koca bir kördüğüm çocukluğum.
Titreyen soğuk ellerim, fersiz tüm benliğim.
Soğuktan yaşarmış gözlerim, dilimde aynı cümlelerim.
Yok mu çaresizliğime kulak veren biri? Bu giden benim çocukluğum...
©mürekkep97
M