Benim gözyaşlarımın acısını oda hissediyor muydu gönlünde. Bana her sabah sevdiğini söyleyen adam her gece yanağımdan akıp düşen her damlaya nasıl bu kadar umursamaz olabiliyordu? Kendi elleriyle yıktığı kadını hiç toparlamak gelmiyor muydu aklına? Hiç açtığı yaraları sarmak gelmiyor muydu?
Oysa ben onunla kavga etmeye bile razıydım, yeterki o olsaydı yanımda. Yeter ki ruhunu birleştirseydi ruhumla. Yeter ki yıkılmama izin vermeseydi. Bu değil miydi zaten sevgi? Ne olursa olsun birbirini toparlamak. Her geçen gün nefesimi kaybediyorum. Sanki kalbimi avucuna almış sıkıyor. Onun beni her yıktığı an, beni her karanlığa ittiği an gücümü yitiriyorum. Yıldızlar parlar mi? Yoksa hep karanlık miydi gece?
©merve70
M