O demişti bana.
Gülmem gerekiyormuş.
Somurtmak bana yakışıyormuş ama gülmeliymişim.
Beni asla terk etmiyecekmiş.
Hayal kurmak güzelmiş.
Lan olummmm.
Gülmeme fırsat mı verdiniz.
Hani terk etmiyecektin.
Ne olursa olsun herşeyin bir çaresini bulacaktık.
Bu mu çare işimize gelmedi mi terk etmek mi?
Bıktım ya.
Yalanlardan.
Sahtekârlıklardan.
Menfaatçiliğinizden.
İnsan demek bu değil.
Neyse boşver.
Ben unutacaktım böyle şeyleri dimi.
Gülmem gerekiyordu benim.
Gerçekten gülemiyecem ama yalandan gülmeye alıştım.
©tarkan123
T