A

Benim hayat pusulam

Okur okur alim olursun
Haylazlık yapar pişman olursun
Kulağını çeken öğretmen
Şu an yanında olsa mutluluktan uçarsın
Ana babadan sonra yoldaştır sana
Ağlasan da, yıkılsan da elini tutandır daima
İyiliğini ister senin
Kırk kat yabancın olsa da
Vardır onunda evi barkı
Yapmış okulu ikinci yuvası
Sarmış gündüz sırada ki
Gece koynunda ki yavruları
Bana bir kelime öğretenin kölesi olayım
Öğretmenim ben sana kurban olayım
Mübarek ellerini öpüp alnıma koyayım
Diplomam ile gelip kapına koşayım
Geçti yıllar hesapsız
Dertler kapımda uçsuz bucaksız
Benim aklımda ise tek bir sözün
"Geçer bu günlerde apansız"
Sen benim hayatta ki pusulam
Beni olduğum insan yapan
Senden izler taşıyan ben
Anar dururum seni herzaman
Yıllar oldu göremedim
24 Kasımda çiçeklerle gelemedim
Ama daima aklımdasın
Benim canım öğretmenim
©abrca