İnsanlar şiirlerini yazarken ,
Ya geceyi bekler , yada yağmuru,
Ya sonbaharı , yada yaprak döken ağaçları,
Ya bembeyaz kışı,
Öyle gariptir ki insanoğlu,
Gidene şiir yazar ,
Gidenden ilham alır,
Sonbahar gelince hüzünlenir insan ,
Gece yalnız kalınca ağlar,
Kimse görmez zanneder .
Oysa ki bir göreni vardır.
Yaprak mesela ,
Ağaçtan ayrılırken ne acılar çekiyor,
Bilmiyoruz,
Dal kırılırken canı yanıyor mu ?
Umursamıyoruz,
Yağmur toprağa düşerken ,
Ne kadar hızlı düştüğüne bakıyor muyuz?
Hayır.
Toprağa kavuştu her yer güzel kokuyor diyoruz.
Bak sevgilim bende böyle seviyorum seni.
Sonbahar da yaprağın ağaçtan ayrılırken yaşadığı acıyı yaşıyorum.
Sen uzaklaşınca,
Yağmurun toprağa düştüğü şiddetle geliyorum sana .
Öleceğimi bile bile.
Ama diyorum ki .
Ben ölmezsem, Toprak olmazsam ,
Nasıl güzel kokacak Toprak ona.
Gece yalnız kalmama izin vermiyorlar mesela.
Kendimde kaybediyorum kendimi sen yokken.
Kendimde boğuluyorum.
Kendimle öldürüyorum kendimi.
Herkes suçlu arıyor.
Oysa ki sevgilim .
Aşkımızın Katili Sensin.
Benim Katilim Benim.
Hüseyin GÖKER
" SIZIM "
H