Ah be gönlüm, ah! Hep mi seven sen olursun da sevilmeyen gönül ben, aşkıyla yanan sen; cennetten sürgün edilen ben, cehenneme bir yolcu gibi adım adım. İnsan sevince sevmekten benim suçum ney?
Bu sevgide hep mi bir vefasız bizi bulur? Gönlüm, sen seversin de sevgin karşılıksız. Aklın hep gönlü çalan bir vefasızı bulur. Vefasıza kıyamet verip bağrına basarsın. Ah be gönlüm, ah! Söyle, ahu zarın kime? Beni de yaktın, kul eyledin. Benim suçum ney?
Aşksız bir hayatım vardı, aşka mahkum ettin. Ne günüm ne gecem kaldı sayende. Neler ettin sen bana? Bir "ah" bile etmedim ben sana daim seni. seven senden yana, sevilmeyen.
Bunda benim suçum ney?
Hani sevmek her bir derdin dermanı diyordun. Daldırdın yine gönlümü dert deryasına. Boğulmaktasın, Ey gönül çık çıkabiliyorsan. Çıkamasan bunda benim suçum ney?
Hani sevmek her şeyi göze almaktı? Ama sen hemen alındın. Beni de kendini de harap ettin. Bir aşk çıkmazına saldın beni. Ne sen kaldın, ne ben kaldım bu sevgiden. Benim suçum ney?
©doğukan01
H