Bir duman kokusu var,
annem uyanmış etrafı gözetliyor.
Kardeşlerim hala uyuyorlar.
Babam aniden koşarak geliyor yanımıza,
nefes nefese anneme sokuluyor.
Kardeşlerimi yalayarak uyandırıyor,
küçük gözleri olanlardan habersiz.
Duman iyice artıyor,
daracık yuvamızda boğuluyoruz.
Babam hepimizi çıkarıyor,
her yer alev.
Dumanların arasında koşuyoruz.
Birden bir ağaç yıkılıyor önümüze,
annemle babam kayboluyor.
Kardeşlerim korkudan etrafa kaçışıyor,
"Gitmeyin!" diye bağırıyorum,
Duymuyorlar!
Dört bir yanım yangın,
ayaklarımı basamıyorum,
çok sıcak!
Nefes alamıyorum.
Nereye kaçacağım?
"Anne!" diye bağırıyorum.
Çok sıcak!
Alevler iyice yaklaşıyor,
kaçamıyorum.
Ağlıyorum, ağlıyorum...
Yere yığılıyor nefessiz bedenim.
Ateşin içinde kayboluyorum.
Yuvam olan ağaçlar,
mezarım oluyor...
©poemia
P