Gecenin peşin sıra oturmuşum,
oda müziklerle dolup taşmakta.
kendimizin hükmü giderek azalıyor,
yeşil duvarlar alçalıp, daralmakta...
kitaplar en bilge yazarların yalanlarıyla sesleniyor.
bilmediğimiz mutlulukları alıp götürüyor bizden.
sonrası yalnızlık,
açlık, utanma
başka insanın yerine utanma...
gecenin ucunda beliriyor silûetler.
anılardan ya da hiç tanımadığım
şehrin insanlarından tanıdık yüzler.
binler, onbinler, milyonlarca insanın hayatını okuyorum.
Ben kaydolmayı seviyorum.
Kapımız açılıyor.
Odadan yeşil duvarlar çıkıyor bir bir...
Müzik içimize doluyor.
Gece, müzik gibi akıyor, gözlerimizin önünde.
Ben unutmayı seviyorum.
©capune
H