Tiksiniyorum sokaklarından,
Şehri lanet bir ruhumu sıkan, boğuk.
İnsanlar ve onlar kadar iğrenç ilişkileri.
Birbirine gülen yüzler, kan kokarken elleri.
Yargıları aşmış boylarını,
Şayet haysiyetlerinin boyu anca bir teff .
Kaldırır midemi ahlak satan fosiller,
Salya akıtarak izler yarım asır küçüğü kızı.
Toplum normları kumdan kale,
Yobazların batılları Lodos fırtınası.
Bakarlar bana öfkeyle, şaşkın, boş.
Utanmadan derler, özenti ve hain.
Bana bunu diyenlerin hepsi neden tek kişi.
Yoksa herkes tek fikre mi tutunmuş.
Yoksa kimse kendi olamadığı için,
Herkes mi olmayı seçmiş.
Yoksa benden başka herkes ancak.
Bir yarım ben kadar mı fikir üretmiş.
Neden benden başka ben olan yok.
Herkes niye birbirinin parçası,
Onlar mı yanlış ben mi fazla doğru.
Kaçmak tek çaresi ama nereye.
Belki her yere, belki hiçbir yere.
Ait olmamak belki çaresi bu kaosun.
Bir karavan lazım bana belki de.
Ufak, tefek yeter sevişecek kadar yer.
Gittiğim her şehrin kenar mahallesinde,
Zührevi hastalıklarla dans ederek sevişecek kadar.
Peki kaçabilecek miyim sahiden,
Belki terk edeceğim şehrin sokaklarını,
Herkesi sileceğim dost, düşman hatta kan.
Başaracağım hatta kalacak geçmiş,
Geride bir toz tanesi, gözden uzak.
Ama ben, tüm bu nefretimi yüklenen,
Geride kalan şeylerin, beni ben yaptığı gerçeğinden kaçabilecek miyim?
©mageenkon
M