Ben en az kendimi seviyormuşum meğer.
Bir karıncayı incitmemek için değiştirdiğim düzeniyle adımlarımı
adımdan çıkarınca kaldığım yalın yalnızlıkta gördüm yerimi. Benmişim asıl
dipsiz ve karanlık uçurum kenarlarına götürüp yüzüstü bırakan beni.
Düşerken uyandım,
Ve şimdi kendime
orada bile gülümseyebilen bir ben borçlandım.
🌙
©muhali_z
A