Uykusuz sabahlardan biriydi.
Uyandığımda cümle kuramadığım anlar hani.
Sana sarılmayı hayal ettiğimde dağlar kadar yüce,
Deprem kadar derinden,
Seller kadar ansızındı dima ma bağdaş kurup oturuşun.
Bentler kurup karşıladım seni.
Uçurtma rüzgarına salıp,
İpim yettiğince ulaşılmaz kılmalıydım ikimizi.
Olmadı!
Ne rüzgar adam gibi esti,
Ne parşomen kağıdı uzaklığında tarih olabildik.
Geçip giden her bir aşıktan,
Işıkntadında aydınlık bekledik.
Lambalar yanmaz kibritle,
Kibrimizle tecrübe ettik.
Sonra düğmemize basıp biri,
Olası Karanlığa hapsetti bizi.
Parmak ucu kadar yakınmış karanlık.
Ve şimdi aydınlık,
Senin kadar uzak.
..
©münircndar
M