simgenur & sefa23.21 ortak kalemden
Sofrana koyduğun aştan
Bir tabak ayırsan
Açı doyursan
Olursun en mutlu inan
Bir kuru ekmeğe muhtaç
Onca insan varken
Sen doymazsın ekmeklerini çöpe atmaya
Kıtlık boy göstermeden
Daha fazla çocuk açlıktan ölmeden
Bağış yapma bari sen
Sıcak bir çorbayı yerken bir görsen
Cennettini yaşarsın şimdiden
Merhameti, ancak beş parasızlar bilir
Kaybedecek bir sevdiği olanlar
Başını koyduğu kirli bir yastıktan
Ve sabah akşam farketmeden
Ekmeğini doğradığı yoğurttan
Gayrı, kaybedecek bir sevdiği olan bilir
Kaybetmeyi umursamadan
Yaşayanlar, yarınki öğününden habersiz
Başına ölüm gelse kim takar
Ne de olsa bir mirası yok
Yüreğinden başka
Anam anlatır durur
Nasıl sevindiklerini kuru bulgur aşına
Nasıl da gözlerinin parladığını
Ekşi bir ayran yudumladıklarında
Baba öfkesini nasıl anne sevgisiyle yatıştırdıklarını
Ellerinin daha on üçünde çatlamaya başladığını
Ve 1990'ı söyler babam
Kahrolasıca kuyrukları
Ve hasta kadınların canları çekiliyormuşça
Feryatlarını vurduğu insanların yüzüne
Acımak kolaydır ağzında sigarayla
Derinlere dalmak
Ve açlığa küfretmek kolaydır
Oturduğum yerden
Kimse beni terslemez
Belki kahramanca haykırırım anlık davamı
Belki iki saniyelik bir hüzünle
Düğümlerim boğazımı
Afrika'ya dua etmek kolaydır
Kavurma yiyerek
Bir bağış platformuna beş lira vermek de
Vicdanını tatmin etmek de kolaydır
Ama bu çaba beni de seni de insan yapar
İnsan olmak ateş üstünde koşmaktır
İnsan olmak zengin olmayı gerektirmez
Sevmek yeterli, sevmek şarttır
©birteksen
B