Topraktan ağır aksak kesilmiş kordonlar,
Bir esvâbın gölgesine sığınır.
Gölge;
Ziyâsına yaklaştıkça büyüyen o karanlık.
Mevlidi uğruna muhtaçken ışığına,
Serpilmemek uğruna güruhunda boğuşan.
Ve aba altından değnek gösteren hayat,
Bir sen nefsine ırgat düşmüş beşer.
Bilsen nelere süveydâ sürmüş meğer.
Zaman tekerrür etse dahi,
Yine çekilesi gönül kıyameti.
Biz alı al, moru mor yevmiyeciler...
©promaja
P