Baştan sona baktım şehrin bütün kapı aralıklarından içeri,
Kopkoyu bir karanlıkta
şuursuzca bastırıyordu acılarını sokak çocukları...
Korkuyordum.
Gölge olup,
Giriyordum içeri
Ama orada da yoktun...
Ah edip
Ücra bir renge bürünürdü yüzüm.
Biliyorum yoktu sevenim
Ve
Ben hep yalnızlığım kadar ağırdım...
Işığıma taş gelmiş,
Kuru yapraklar dökülüyor ağzımdan.
İçimde yaşarken bu kadar insan,
Ölüm yaramıyordu bana...
Bu gece gittiğini görmediğim ki kadar huzursuzum...
Bir daha göremeyeceğimi anlamışçasına
İçimdeki müziği çileden çıkaracak kadar yalnızım...
Ben bilmiyorum
Mutluluğun ne kadarı düşüyordu payıma
Yitip giderken düşlerim...
©dil-figar
D