Anlatmaya kalksam sevgimi,
Ne dilim çare gelir, ne de yüreğiniz.
Ne gördüğümü görür gözleriniz,
Ne de hislerime ortak olur benliğiniz.
Bilemeyeceksiniz hiçbir zaman,
Sesi titrese kahrolurum o an.
Tenini üşütse rüzgar, yüreğim yanar.
O var oldukça anlam kazanır, yaşam.
Bu kadar sevmeye hangi söz yeter?
Aşk dediğin, insanı söze mi muhtaç eder?
Bir bakışı var ki gönlümü deler geçer.
Sen söyle, gülüşüne kaç ömür değer?
Bir gönlü var ki, benim olduğunu bildiğim.
O benim gönlümün güzeli, sevdiğim.
Bir yol var ki, bizi birleştiren.
Nasıl olduğunu bilmeden hissettiğim.
Beyazlar içinde düşlediğim,
Hayalimdeyken bile gözlerimin dolduğu.
Yanımda olmasını dilediğim,
Tek duâmın kavuşmamız olduğu...
Gözyaşlarım dindirmiyor yüreğimin yangınını.
Hiçbir şey merhem olmadı kanayan yarama.
Düşüncelerimden çıkaramadım bir türlü.
Ya bekleyecektim sessizce ölümü,
Ya da bana geleceği o kutlu günü.
Hep içimde yaşadım yalnız başıma.
Kendi kendime yettim yıllarca.
Habersizce beni sevdiğini bilmeden.
Aynı yangına ateş olmuşuz, hissettirmeden.
Nasıl anlatsam bilemiyorum, gücümde yok zaten.
Bir umudum var, ömrümce peşinden gideceğim.
Yanıtsız sorularınızı kendinize saklayın,
Bunca yıl onu sevdim, yine onu seveceğim.
Rahat bırakın biçere gönlümü.
Bir kanat çırpmalık ömrü kaldı.
Uçacaksa ona uçacak,
Hanginiz durdurabileceğini sandı?
©
M