Bulutlar bana oldum olası hor bakıyor.
Kuşlar düşmanı bellemiş.
Oysa elime ne sapan aldım ne birinin kanadına göz diktim.
'Kanatlarım olsa da uçsam.' bile demedim.
Ama, çatlayacak korkusunu hiç düşünmeden,
Yükümü bir taş alır sanmışlığım var.
Seni güneşten sakınan bulutun gölgesinde dinlensem.
Gözlerimi kısmadan bakabilsem şu maviliğine göğün.
Seni bi'de öyle sevebilsem.
Bir kez olsun korkmasam kuşlardan,
Ebabil oluvermeseler hemen.
Başımın üstünden geçip gitseler öylece,
Seni hatırlatsalar ilk kez..
Yüküm, uzandığım taşa kalsa..
©cevriyyye
C