Belki bir lahza ısıtabilirim diye içini.
Kış mevsiminin en soğuk günlerinde
Kestane kokulu mektuplar yazıyorum sana.
Ama Sen bundan bihabersin.
Şimdi tam da bu saatlerde,
Kainatta ne varsa , hepsi uykunun en derinlerinde.
Islak kirpiklerimden kağıdın üzerine bir damla süzülüyor.
Aşkın en yaşanılmazını ben yaşıyorum.
Asla okumayacağını bildiğim sana mektuplar yazıyorum.
Ah senin bu her yerde olan varlığın.
Imkansıza imkan verişinden, ansızın hayatıma girişinden bihabersin.
Yokken var oluşundan, her çiçekte seni buluşumdan bihabersin.
Aldığım nefeste bile ciğerlerime doluşundan bihabersin.
Bir ölüye yeniden hayat veren güzelliğinden bihabersin.
Seni böyle umursamazken, herşeyden bihaberken de seviyorum.
Ama sen benden, ve bende ki senden bihabersin...
©maveraa
M