Güçlü gözükebilmek için çabalamaktan, hiç kırılmamış gibi dik durmaktan, bağıra bağıra ağlamak isterken kahkahalar atmaktan, aldırmıyormuş gibi yapmaktan, on dört yerimden bıçaklanmış gibi hissederken bile önemli değil demekten ve önemli değilmiş gibi davranmaktan, benim hayalini kurduğum şeyleri yaşayan insanlara imrenerek bakmaktan, bıktım. Tüm odaların kapılarını kilitledikten sonra bir köşeye kıvrılıp korkuyla uyumaya çalışmalarımı, kabuslardan uyandığım karanlık gecelerde arayacak, çağıracak, sarılacak birini bulamayıp, güneşin doğmasını beklediğimi nasıl anlatayım? Bıktım... Güvenip biraz içimi açtığım herkesin, içimi yağmalamasından bıktım. Yanında biraz çocuklaştığım herkesin bana koca elleriyle vurmasından, biraz güçsüzlüğümü gösterdiğim herkesin, silahlar kuşanıp karşımda durmasından bıktım...
©doktor0737
D