Beni kaybetmeden bil kıymetimi.
Ellerim elindeyken.
Kaybolmamışken meçhullerde.
Zaman aramıza uçurumlar açmamışken.
Sana gelmek için gücüm, takatim tükenmemişken.
Işıltısını yitirmemişken gözlerim.
Başkalarının tesellisine yaslanmamışken özlemlerim.
Başka omuzlarda dinlenmemişken yorgunluğum.
Başkalaşmamışken sana karşı benliğim.
Ben sendeyken,
Sen bendeyken bil değerimi..
Yalnızlığın boğmadan aydınlığımı.
Hicrana düşen şarkılara tutunmadan daha.
Kimsesiz sokaklarda arayışlara düşmeden.
Her gördüğünü bana benzetmeye başlamadan.
Uykuların kaçmadan.
Gözlerin çukurlaşmadan.
Lokmalar boğazına durmadan.
Ve henüz tadını alabiliyorken hayatın.
Anlatabiliyor.. anlaşılabiliyor..
Ve konuşabiliyorken,
Bil kıymetimi.
Henüz bende kıymetliyken..
Sonra zor olur...
Başkasına gitmiş olursam,
Yokluğuna alışmaya başlamışsam,
Artık aramıyor, beklemiyor
Ve ağlamıyorsam.
Cümlelerimde bir anda seni konuşmuyorsam.
Kokunu unutmuş,
Tenini özlemiyorsam.
Çalan her telefonda,
'Sen misin' diye heyecanlanmıyorsam.
Gördüğüm yüzleri yüzüne,
Duyduğum sesleri sesine benzetmiyorsam.
Resimlerine bakmıyor,
Eski mesajları tekrar tekrar okumuyorsam.
Inan çok zor olur..
Demem o ki;
Ben gitmeden bil kıymetimi.
Hâlâ seninleyken,
Hâlâ sendeyken,
Hâlâ seninken,
Ve hâlâ seviyorken bil kıymetimi.
Sonra çok zor olur kazanman beni!
©ikrar
I